~=::Z innej perspektywy::=~

Kurwa jego mać!!!!!!
Jery jak długo mnie tu nie było...
Niestety powrót do pamiętnika, jaki by on nie był - internetowy czy papierowy zawsze oznacza jedno. Mianowicie doła i kłopoty...
A mnie wszystko zaczęło sypać się na głowę. Zaczęłam studia, skończyłam tę cholerną 19-tkę i wszystko się pierdoli. Moja matka traktuje mnie jakby mnie nie było... dlaczego? Ha o ironio, bo wracając z imprezy spóźniłam się 15 min. Przed wyjściem powiedziała mi wprawdzie, że jeśli się spóźnię nie mam po co wracać, tyle, że wtedy nie wzięłam tego na serio. Bo zresztą kto by wziął. Teraz nie wiem już po co wracam do domu, bo czuję się jakby, wchodziła do grobu. Drzwi od dużego pokoju są dla mnie teraz zawsze zamknięte, matka milczy i traktuje mnie jak powietrze. Chyba po prostu boję się odejść, pierdolnąć tym wszystkim i zacząć życ na własny koszt. Jebnąć te studia, bo jak w takiej atmosferze można się uczyć?? Nie da się jak człowiek cały czas myśli co by było gdyby, albo jak własny rodzic musi cię nienawidzieć skoro potrafił powiedzieć "nie masz po co tu wracać"... Jeśli nie wykończę się psychicznie to po prostu zabiorę swoje rzeczy, nie ma tego wiele, ciuchy, kosmetyki i w sumie tyle i wyjdę jak nikogo nie będzie. Sytuacja rodem z jakiegoś dramatu można by pomyśleć, ale jeżeli nic się nie zmieni to co innego mam zrobić?? Czekać aż za parę lat starzy powiedzą mi, że jestem darmozjadem, którego trzymali w domu, bo musieli??? Chyba bym tego nie przeżyła. Wolę zniknąć, tak żeby nikt nic nie wiedział i już nigdy nie wrócić do tego syfu, ciągłych pretensji, tak bolesnych słów, że jestem nikim, debilem, który niczego w życiu nie osiągnie... A teraz jeszcze to. Oni wymazali mnie ze swojego życiorysu, być może byłoby najlepiej gdybym ja zrobiła to samo???
2005-11-07 21:28:28 skomentuj (10)

Wracasz...
Wracasz, ale już wiem, że nie dla mnie. Wojsko, siła wyższa, bo przecież tak naprawdę nie chcesz wracać...
Dowiedziałam się o wszystkim, szkoda, że nie od ciebie. Szkoda, że nie miałeś na tyle odwagi by się przyznać. Ale nie musisz już kłamać, ja już wszystko wiem i nie łudź się, że po tych wszystkich kłamstwach, niedotrzymanych obietnicach jeszcze ci zaufam. Nie, to zbyt wiele. A tak bardzo cieszyłam się na twój powrót. Specjalnie dwa dni sędziłam w najróżniejszych sklepach. Chciałam wyglądać olśniewająco, żebyś wiedział, że nie zaniedbałam się przez ten czas. Żebyś znów pomyślał, że jestem piękna, może nawet chciałam to usłyszeć - nie wiem. I po co to wszystko??? Teraz czuję już tylko rozgoryczenie, złośc i żal, bo co innego mam czuć po tym co dziś usłyszałam? W tym momencie jest to uczucie tak świeże, że nie chcę cię znać, możesz sobie wracać, ale nie do mnie. Wynieś się z mojego życia, zostaw moje serce w spokoju i nie rań go więcej! Możesz zrobić ze swoim życiem co chcesz, zresztą i tak nigdy się ze mną nie liczyłeś. Jest mi przykro, jest mi źle, ale co cię to może obchodzić, bo przecież TY zawsze masz większe zmartwienia prawda? Łzy cisną się do oczu, ale nie będę płakać, bo myślę, że nie warto. Choć, nie wiem, co będzie za chwilę, co się jeszcze stanie, być może okażę się słaba, tak samo jak ty. Zobaczymy i to tyle... to by było na tyle...